Ik kwam langs de Bonbonnière en de deur stond open; men was druk bezig spullen te verhuizen met het oog op aanstaande renovatiewerken. Waat? Gaat het beginnen? Hoho, niet zo voorbarig, het is allemaal nog aanstaande. Maar het heeft al meer vaart dan tot nu toe. Ik ging maar even binnen kijken.
Mijn geestesoog kijkt in de verte van de tijd, en ach, wat zou ik me verheugen als hier weer mensen staan, gebabbel, gelach en muziek. Met glazen op de bar, meer dan half vol. Want het ziet er nu wel erg eenzaam uit.