C26F3074
326

Navo Hoofdkwartier Cannerberg

Tussen 1954 en 1992 waren de gangen in een deel van de Cannerberg in gebruik als bunker. Het was de tijd van de Koude Oorlog, de dreiging vanuit het Sovjet-oosten. Marli Willemsen gaf een rondleiding, ze staat naast de kaart van het stelsel. Het was zo’n doolhof dat er veel aandacht was voor bewegwijzering.

De groeve was en is eigendom van Stichting Het Limburgs Landschap en werd voor het verblijf gehuurd door het Ministerie van Oorlog, later Defensie. Er werd van alles naar binnen gedragen. Er werden 400 kantoren gemaakt, toiletten, restaurants, een kapsalon, kilometers aan kabels en buizen.

De basis was strikt geheim. Stalen toegangshekken, paspoortcontroles, gedeelten met beperkte toegang en strikte procedures. Spullen die binnen waren, mochten niet meer naar buiten. Maar ook was er zware beveiliging tegen vijandelijke aanvallen. Dikke stalen deuren, geforceerde luchtcirculatie, eigen elektriciteitsvoorziening en veel meer maatregelen.

Het hoofdkwartier was bedoeld om beslissingen te kunnen nemen. Daarvoor had men informatie nodig over de feitelijke toestand, de dreiging vanuit het Oostblok. Alles wat de Sovjets deden, werd geregistreerd en doorgegeven. Die informatie kwam van tal van bronnen bij elkaar, hier in het zenuwcentrum, het Air Operations Centre. Daar stonden militairen achter de transparante borden. Daarop stonden kaarten van Nederland, Duitsland, België en Noord-Frankrijk. En grote staten met militaire vliegbases. De militairen boven schreven in spiegelbeeld de feiten in de staten, zodat beneden in één oogopslag de dreiging in beeld kon worden gebracht en men de reacties kon bepalen. Af en toe een zeer druk verkeer van inkomende en uitgaande berichten en een hoop stress. James Bond-achtige taferelen, maar dan echt. Een verkeerde beslissing en de raketten vlogen over en weer.

Er was veel elektriciteit nodig voor verlichting, ventilatie en vooral voor de communicatie. Afhankelijkheid van elektriciteit van buiten was te riskant. Daarom was er binnen een afdeling met dieselmotoren die generatoren aandreven. Ook de aanvoer van diesel was niet zeker genoeg en daarom waren er tientallen enorme tanks. Men kon het er weken mee uithouden.

Maar er lekte nogal wat diesel in de bodem en die raakte zwaar vervuild. Verder was er heel veel asbest gebruikt en dat woei met de luchtstromen vrijelijk door de gangen. En er was een enorm afvaldepot. 38 jaar lang was alles opgespaard, er mocht immers niks naar buiten.

Toen de Navo vertrok, eiste de eigenaar, Het Limburgs Landschap, dat het gangenstelsel grondig gesaneerd zou worden opgeleverd. Daar had de huurder niet op gerekend.

De sanering betekende ondermeer dat alle plafonds en muren moesten worden afgeschraapt. Er bleef niks over van de soms eeuwenoude inscripties. Een heel klein stukje is bewaard. Op de laatste foto zien we de namen F. Poswick en A. Delvoie, 1894.